Poor Things

Poor Things, Yorgos Lanthimos'un vizyoner yönetmenliği ve Emma Stone'un akıllara durgunluk veren performansıyla, sinema perdesine fırlatılmış, kuralsız bir sanat eseri. Filmin her karesi, son yıllarda eşine az rastlanır bir görsel cüretkarlıkla inşa edilmiş, adeta canlı bir tablo gibi. Eleştirmenler 8.5, izleyiciler ise 8.8 gibi yüksek puanlarla bu görsel şöleni takdir ediyor; bu, sanatsal derinliğin ve izleyiciyle kurulan duygusal bağın nadir bir uyumunu gösteriyor. Kullanıcıların eleştirmenlerden biraz daha yüksek bir değerlendirme yapması, filmin sadece sanatsal değerini değil, aynı zamanda sunduğu benzersiz deneyimin de ne kadar etkileyici olduğunu kanıtlıyor.

Filmin prodüksiyon değerleri tartışmasız bir zafer. Sinematografi, set tasarımları, kostümler ve Jerskin Fendrix'in müziği, duyulara hitap eden bir şölen sunuyor; her detay, yönetmenin çılgınca yaratıcı vizyonunu destekliyor. Emma Stone, Bella Baxter rolünde korkusuz, esprili ve fiziksel olarak büyüleyici bir dönüşüm sergileyerek kariyerinin zirvesine çıkıyor; bu, son üç yılda gördüğümüz en cesur kadın başrol performanslarından biri. Mark Ruffalo'nun karakteri ise her sahnesinde kahkahalarla güldüren, çılgınca eğlenceli bir performansla bu görsel zenginliği tamamlıyor. Lanthimos, "radikal bir peri masalı" olarak tanımlanabilecek, parlak ve düşündürücü bir hikaye anlatıyor; bu, sinema diline taze bir soluk getiriyor.

Ancak, bu görsel ihtişamın ve oyunculuk parıltısının ardında, filmin temposuyla ilgili bazı sorunlar baş gösteriyor. Yaklaşık iki buçuk saatlik süresinin özellikle son üçte birlik bölümünde, filmin kendi esprilerini tekrar etmeye başladığı ve anlatının yer yer yorucu bir hal aldığı gözlemleniyor. Bu durum, başlangıçtaki büyüleyici etkinin zamanla dağılmasına neden oluyor ve hikayenin nereye gittiğini umursamayı bırakma noktasına getirebiliyor. Bir film, sadece estetik harikalarla ayakta duramaz; anlatacak sağlam bir hikayesi ve o hikayeyi taşıyacak bir ritmi olmalı.

Filmin "feminist" ve "radikal" iddiası, bazı sahnelerde cinsel maceraların isyan biçimi olarak sunulmasının zorlama durmasıyla, sadece bir gösteri sınırına yaklaşıyor. Bu, filmin vaat ettiği derinlikli mesajı sorgulatıyor. Poor Things, içeriğindeki aşırı cinsel ve karanlık mizah öğeleriyle ana akım izleyiciyi itebilecek, niş bir deneyim sunuyor. Eğer sinemada sınırları zorlayan, sizi hem rahatsız edecek hem de ilham verecek, görsel olarak çarpıcı ve deneysel bir yapım arıyorsanız, bu filmi mutlaka izlemelisiniz. Ancak geleneksel bir anlatı akıcılığı ve daha geniş bir kitleye hitap eden bir hikaye bekliyorsanız, filmin bazı bölümleri sizi hayal kırıklığına uğratabilir. Görsel ve oyunculuk açısından zirveyi zorlarken, anlatı tutarlılığı ve pacing konusunda kendi vaatlerinin altında kalıyor.