Directive 8020

Directive 8020, The Dark Pictures Anthology serisinin iddialı yeni halkası olarak, "seçimlerinizin her zamankinden daha önemli olduğu" vaadiyle uzay korkusunu yeniden tanımlama iddiasıyla geldi. Ancak bu iddia, oyunun sunduğu deneyimle keskin bir tezat oluşturuyor; zira vaat edilen derinlik, çoğu kararın hikaye akışına kayda değer bir etki yapmadığı bir illüzyona dönüşüyor. Metacritic'te 7.2 eleştirmen puanı alsa da, kullanıcılar 6.1 gibi daha düşük bir ortalama skorla bu hayal kırıklığını net bir şekilde ifade ediyor; bu, eleştirmenler ve oyuncular arasında dikkat çekici bir görüş ayrılığına işaret ediyor.

Oyunun temel mekaniği olarak lanse edilen "Turning Points" sistemi, ne yazık ki Detroit: Become Human gibi etkileşimli hikaye devlerinin sunduğu derinliğin çok gerisinde kalıyor. Oyuncular, verdikleri kararların büyük çoğunluğunun anlamsız olduğunu ve genel sonucun tatmin edici olmadığını belirtiyor. Bu durum, oyunun "astounding amount of variance" vaadini karşılayamıyor, tekrar oynanabilirlik potansiyelini zayıflatıyor ve içerik hacminin beklenen seviyenin altında kalmasına neden oluyor. Boş koridorlarda geçen, bayat bulmacalar ve zayıf yapay zekaya sahip düşmanlardan saklanma üzerine kurulu gizlilik bölümleri, deneyimi hızla tekdüzeliğe sürüklüyor; düşman yapay zekası, oyuncunun nerede olduğunu bilmesine rağmen etrafta anlamsızca daireler çizerek gerilimi öldürüyor.

Atmosfer ve görsel tasarım, Directive 8020'nin en güçlü yanlarından. Uzayın o ürkütücü sessizliğinin altında yatan gerilim, loş koridorlarda yankılanan metal sesleri ve uzaylı yaşam formunun tuhaf hışırtıları gerçekten etkileyici bir ortam yaratıyor. Bu, serideki önceki oyunlarda da gördüğümüz ancak burada daha da geliştirilmiş bir detay zenginliği sunuyor. Karakterlerin yüz ifadeleri ve özellikle Briana Young'ın seslendirme performansı dikkat çekici, adeta ruhunu katmış dedirtecek cinsten. Ancak bu olumlu yönler, oyunun teknik sorunlarını ve oynanış eksikliklerini kapatmaya yetmiyor.

Özellikle dördüncü bölümde yaşanan ciddi performans düşüşleri, optimizasyon eksikliği ve kayıt dosyası bozuklukları, sürükleyiciliği baltalayan önemli kusurlar olarak öne çıkıyor. Görsel hatalar ve genel teknik sağlamlık açısından rakiplerinin gerisinde kalması, oyunun cilasız bir his bırakmasına neden oluyor. Zayıf diyaloglar ve yazım kalitesi de hikaye anlatımının etkisini azaltarak, atmosferin yarattığı gerilimi zaman zaman kırıyor.

Eğer uzay korkusu temalı, yoğun atmosferli ancak hikaye seçimlerinin gerçek anlamda fark yaratmadığı, teknik pürüzleri olan bir deneyim arıyorsanız Directive 8020'ye bir şans verebilirsiniz. Ancak serinin önceki oyunlarına veya türün diğer başarılı örneklerine kıyasla daha zayıf bir yapım olduğunu bilmenizde fayda var. Vaat edilen yeniliklerin çoğu kağıt üzerinde kalırken, geriye ortalama bir korku macerası kalıyor.