DOOM

DOOM, modern nişancı oyunlarının yavaş ritmine meydan okuyarak, sizi siper alıp saklanmaya değil, doğrudan aksiyonun kalbine dalmaya itiyor. Bu cesur felsefe, geliştiricilerin "işte aksiyon bu, alın tadını çıkarın" der gibi bir özgüvenle oyunu tasarladığını gösteriyor. Oyunun tek kişilik modu, cehennemin derinliklerinden fırlamışçasına saf bir adrenalin patlaması sunuyor; her çatışma, oyuncuyu sürekli hareket etmeye, düşmanları parçalamaya ve hayatta kalmak için vahşice savaşmaya zorluyor.

Oyunun en çarpıcı özelliği, şüphesiz o acımasız ama bir o kadar da tatmin edici dövüş mekanikleri. Bir oyuncunun da belirttiği gibi, "Her Glory Kill, sanki bir bale koreografisini kan ve metal müzikle tamamlıyor gibi hissettiriyor." Mermi bittiğinde paniklemek yerine düşmana koşmak, başka hiçbir oyunda yaşamadığım bir his. Bu "ileri atıl, öldür ve iyileş" felsefesi, DOOM'u türdeki rakiplerinden keskin bir şekilde ayırıyor; Call of Duty veya Destiny gibi daha taktiksel nişancılardan farklı olarak, DOOM saf, aralıksız ve ödüllendirici bir vahşet sunarak kendi ligini oluşturuyor. Eleştirmenler, tek oyunculu modu "en iyi haliyle" olarak tanımlarken, Metacritic'te 8.6 ve IGN'de 8.05 gibi yüksek puanlar bu başarının somut kanıtı. Bu, son üç yılda yalnızca beş AAA oyunun başardığı bir oran.

Ancak, tek kişilik modun bu parlaklığı, çok oyunculu kısmın gölgesinde kalıyor. Oyunun çok oyunculu modu, ne yazık ki bir hayal kırıklığı. "Türetilmiş ve kötü düşünülmüş" bir modla karşılaşıyoruz; aynı haritalar, aynı modlar ve bayat bir his, DOOM'un o kendine has ruhundan eser bırakmıyor. Silah dengesi felaket durumda; bazı silahlar tamamen işlevsizken, bazıları oyunu domine ederek rekabeti öldürüyor. Rakiplerin çok daha stabil ve yaratıcı çok oyunculu deneyimler sunduğu bir dönemde, DOOM'un bu kadar vasat kalması, oyunun vaat ettiği "komple paket" deneyiminde ciddi bir kopukluk yaratıyor.

Teknik cephede de sorunlar mevcut. İlk yüklemede yaşanan çökmeler ve kalabalık çatışmalardaki ani kare hızı düşüşleri, AAA bir yapım için kabul edilemez kusurlar. Düşmanların duvarların içinde takılı kalması gibi hatalar da genel kaliteyi düşürüyor. Tek oyunculu kampanya içerik olarak doyurucu ve yüksek tekrar oynanabilirlik sunarken, çok oyunculu modun "aynı haritalar, aynı modlar" döngüsü, içerik hacmini sığlaştırıyor ve tekrar oynanabilirliğini ciddi şekilde baltalıyor.

Eğer aradığınız tek kişilik modun ötesinde, tatmin edici ve sorunsuz bir çok oyunculu deneyimse, burada hayal kırıklığına uğrayacaksınız. Ancak, sizi koltuğunuza çivileyecek, köklerine sadık ama modern bir solukla yeniden canlandırılmış saf bir cehennem avı istiyorsanız, DOOM tam size göre. Oyun, tek oyunculu kampanyasıyla nişancı türüne yeni bir soluk getirirken, çok oyunculu tarafındaki eksiklikler ve teknik kusurlar, genel deneyimin zirveye ulaşmasını engelliyor.